Jeśli z twojej woli Odyseusz ma powrócić do domu...
...udam się do Itaki, aby pocieszyć jego syna
Tak rzekła Atena, córka Zeusa niebieskooka bogini
i opuściła Olimp wędrując do Itaki,
który był niegdyś domem Odyseusza. Przybrała ludzką postać
jak to zwykle czynią bogowie ukazując się oczom śmiertelników.
Tym razem przybrała postać Mentisa, króla Taphians.
Na piętrze, samotna kobieta tkała w nieskończoność gobelin.
To Penelopa, żona Odyseusza.
W tym pokoju, gdzie niegdyś odbywało się jej wesele
każdy dzień rozpoczynała od rozmyślań
o swojej przysiędze małżeńskiej,
lękając się o przyszłość własną i przyszłość swojego syna.
- Witaj, cudzoziemcze. - Witaj. - Proszę, wejdź..
..to mój dom.
Więc ty jesteś Telemach, syn Odyseusza?
Tak mówi do mnie Matka.
Ale nigdy nie usłyszałem tego imienia z ust mojego ojca.
Eurykleo, mamy gościa. Przygotuj strawę.
Euryklea, córka bogini Ops.
Jako młoda kobieta przybyła na dwór i została piastunką Odyseusza.
Była także niańką Telemacha.
Penelopo, przybył nieznajomy, Telemach zaprosił go do domu.
Może ma jakieś nowe wieści o Odyseuszu!
Strzeż się królowo, nie daj się zbałamucić.
Świat jest pełen ludzi, którzy podróżują pod fałszywymi imionami,
opowiadając niestworzone historie, aby wkraść się w łaski.
Ten będzie, jak wielu przed nim, co mówili tobie dokładnie to,
co chciałaś usłyszeć.
Jestem Mentis, król Taphians, mój statek zakotwiczył
u podnóża góry, naprzeciw Samos.
- Więc znasz Itakę? - Oczywiście. Znam ją bardzo dobrze.
Spędziłem tu wiele lat, towarzysząc twojemu ojcu.
Słyszałem, że Odyseusz wrócił do Ojczyzny.
Nie, to fałszywe wieści. Nadal go nie ma.
Kim są ci ludzie? Widziałem ich jak ćwiczyli się w walce
na dziedzińcu pałacu, ale mogliby nie robić tyle hałasu. Nie okazują wam za grosz szacunku.
I ja nie mam do nich szacunku.
- Czyż to nie twoi goście? - Goście? Mieliśmy takowych,
gdy ten dom był szanowany, a mój ojciec żył w nim.
Ale jak widzisz wszystko się zmieniło
i żyjemy tutaj w hańbie.
Spójrz, wszyscy oni pretendują do tronu.
Przybywa ich tu każdego dnia. To ksiażęta
i elita z całej Itaki oraz innych wysp.
Samos, Zakintos, Doulichion. Przybyli, aby prosić moją matkę o rękę.
-Twoja matka musi wybrać? - Nie pragnie tego,
ale nie ma już siły się opierać. - Rozumiem.
- Długo to już trwa? - Wystarczająco długo,
aby opróżnić nasze spiżarnie. Niczego innego nie robią.
Dzisiaj zabiorą cielę, baranki i prosiaki
i ubiją je w rzeźni. Szykują ucztę.
Trwonią wszystko, Trwonią wszystko,
hańbiąc dom Odyseusza.
Złodzieje. Ale złodzieje w końcu uciekają do swoich kryjówek,
lękając się, że ktoś ich przyłapie i zabije. Za wyjątkiem tych!
- Twój ojciec powinien to zobaczyć! - Mój ojciec?!
Gdyby Odyseusz pojawił się niespodzianie pośród nich
z kaskiem, mieczem i łukiem to nędzne przyjęcie
zalotników miałoby krwawy koniec.
Nie, cudzoziemcze, nic podobnego się nie zdarzy. Straciłem wszelką nadzieję.
Los Odyseusza jest w rękach bogów.
Ale ty musisz być silny. Udaj się w podróż, aby zdobyć jakieś wieści o nim!
Jeśli twój ojciec zginął, idź, weź jeden
z tych statków, co stoją przy brzegu i przywieź swojej matce
straszną nowinę. Ale ja wiem, że On żyje.
Telemachu, nie znam się na wróżbach, ale wiem, że to prawda.
Czas na mnie. Moi towarzysze niecierpliwią się.
- Proszę, zostań! - Rób, co ci powiedziałem.
- Gdzie mam się udać? - Weź statek do Pylos
i spotkaj się z Nestorem, przyjacielem twego ojca.
Co powiedziawszy Atena zniknęła, ale w sercu Telemacha
rozpaliła na nowo płomień odwagi
i synowskiej miłości.
Patrzcie, Troja pada i mury kruszą się w gruz,
Achajscy wojownicy myją swoją broń w wodach ojca wszystkich Oceanów...
Femius, bard, śpiewał w domu Odyseusza
o dawnych dziejach. Choć był samoukiem
i zdobył sławę, nie zamierzał śpiewać o tym z rozmysłem
ale zalotnicy zmusili go do tego siłą,gdy próbował opuścić dwór.
Dlaczego przerwałeś Femiusie? Czy ze względu na królową?
Zawsze śpiewasz tę samą pieśń, Femiusie. Dlaczego?
Bo nam się podoba. Jeśli jednak sobie życzysz
możemy zmienić temat- może na miłosny?
Matko, nie wiń Femiusa. Śpiewa o tragicznym powrocie
Achajczyków ze zniszczonej Troi, wywołując rozbawienie u tych,
co plądrują nasz dom. Po co tu przyszłaś?
Gdzie jest ten cudzoziemiec? Czego chciał? Czy przyniósł nowe wieści?
A jakich wieści oczekujesz?
Cudzoziemiec odpłynął.
Dlaczego nie chcesz powiedzieć matce kim był?
Bo wtedy moja matka sprowadzi wróżów i wieszczków na dwór,
którzy znów ją pozostawią zniechęconą i bez nadziei.
- Miałbym ją do tego zachęcać? -Telemachu, nie jesteś już dzieckiem.
Choć czasem trudno mi do tego przywyknąć.
Jeśli odejdę...Czy tego chcesz?
Abym wróciła do mego ojca?
Naprawdę tak myślisz?
Liczy się twoja wola, ale co ze mną?
Jak długo mam znosić zniewagi od tych najeźdźców?
Wracaj do pokoju, matko
i nie ukazuj się ich oczom.
Zrobiłaś nader wiele dla mnie, aż do dzisiaj.
Teraz to ja zaprowadzam porządki w tym domu!
Wysłuchajcie mnie, zalotnicy mojej matki!
Zarządzam zgromadzenie starszyzny na dzień jutrzejszy!
Wszyscy mają się stawić!
Co Telemachowi chodzi po głowie? Od kiedy to zgromadzenie
zwołuje się w takim pośpiechu?
- Kto mu to doradził? - Nie martwicie się za bardzo?
Mielibyśmy bać się sztuczek tego wyrostka?
Niech zwołuje zgromadzenie, a jaki jest jego cel
dowiemy się jutro. - Nie gustuję...
...w niespodziankach, Antinousie. - Ani ja.
Ale nie będziemy stać u boku innych ludzi
i pójdziemy tam uzbrojeni.
Dzięki temu nasze słowa będą więcej ważyć.
Femiusie, Femiusie śpiewaj dalej..
Złota bez miary, niewolników, konie i mnóstwo owiec jako łup
na potężne swoje statki załadowali, nieświadomi
że wszystko to płacone gniewem bogów z ogromu rozlanej krwi.
Pierwszy dopłynął Ajax
do Giriańskiej skały, gdzie morze oszalałe cisnęło go
w głąb otchłani. Potem Menelaos wraz ze swymi statkami..
...padł pod ciosami strasznej burzy. Po nim poległ Agamemnon,
chociaż wrócił do Ojczyzny.
Tam witano go z honorami, jakie należą się wielkiemu zwycięzcy,
co przybywa w glorii i chwale. Lecz wszystko to pochłonęła nicość,
gdy w kąpieli dosiegnął go sztylet Ajgistosa
i w krwi własnej utonął Agamemnon, pierwszy pośród królów.
Gdy noc zapadła, zalotnicy udali się na spoczynek
z dala od pałacu . Wtedy Telemach pozamykał wszystkie drzwi.
Przybyłam do tego pałacu jako mała dziewczynka.
Szanuję cię jak szanowałam twego ojca.
I znam twoją rodzinę jak własną. Chociaż w niewoli, nadal czuję się w tym domu
jak panna młoda, nawet Laertes nie widział mnie takiej,
gdy reszta służby zazdrościła mi. - Co usiłujesz mi powiedzieć, nianiu?
Dzisiaj widziałam twojego ojca w tobie, mój synu!
Zgromadzenie nie było zwoływane
od lat. Tak więc Telemach zaskoczył wielu mieszkańców Itaki.
Najpierw mówił najbardziej szanowany i równocześnie najstarszy Egyptus.
Dostrzegając obcych pośród zebranych
zwracał się bezpośrednio do Telemacha. Chciał znać powód tego zgromadzenia.
Może ma jakieś wieści o naszych wojskach,
których nie ma bądź zaginęły. Jaki by nie był powód,
chcemy go usłyszeć.
Telemachus chce nam oświadczyć coś bardzo poważnego i nie możemy
tego zignorować. Dajcie mu boskie berło. Jest dorosłym mężczyzną!
Mentor wspierał Telemacha,
gdyż był starym przyjacielem Odyseusza i opuścił go,
aby mieć pieczę nad jego domem nim Odyseusz nie powróci.
Zwracam się do tych, którzy nie zapomnieli, do tych, którzy znają prawdę,
ale może wy już zdążyliście zapomnieć?
Mylisz się. To był szczęśliwy kraj,
dopóki nie usłyszeliśmy tu głosu domagającego się wojny
przeciwko Troji i nie ulegliśmy mu. Odyseusz zabrał
ze sobą naszych najlepszych ludzi i utopił ich w morzu. Nie.
Nie, nie zapomnieliśmy. Odyseusz powinien zapłacić nam za to wszystko!
Zatrzymajcie się.
Nie możecie wejść z bronią. Łamiecie prawo zebranych
do swobodnej wymiany zdań na temat ich królestwa.
O jakim królestwie mówisz? Powtarzam od lat,
że królestwo musi mieć króla.
Siadać. Siadać.
Macie nadzieję, że mój ojciec nie żyje, gdyż chcecie zająć jego miejsce
i w swojej pazerności nie potraficie nawet uszanować uczuć mojej matki,
próbując zmusić ją do małżeństwa. Przychodzicie tu każdego dnia,
niepokoicie mój dom, opróżniacie moje spichlerze, pijecie moje wino.
Nie jestem tak silny jak mój ojciec, ale nawet, gdybym był
nie zdołałbym pozbyć się ich sam. Dlatego do was się zwracam, mieszkańcy Itaki!
Brońcie godności tego domu,
jak On bronił waszej godności! Co takiego Odyseusz
wam uczynił, że mścicie się na mnie? Bardziej jesteście gotowi
kraść moją żywność, niż wygnać
tę hordę wilków! - Telemach ma rację!
Nie jesteśmy źli na niego, lecz na jego matkę!
Od trzech lat składa obietnice bez pokrycia.
Rozdaje je hojnie, aby później zmieniać ich treść,
ale nigdy nie mówi "NIE". Więc czekamy
i czekamy. A, gdy w międzyczasie przybywają władcy innych krain
książęta z pobliskich wysp, ona nadal nie może się zdecydować,
więc tylko ona jest winna! - Ostatnio wpadła na pomysł
tkania gobelinu. Powiada: "Czekajcie
aż utkam pogrzebowy gobelin dla Laertesa,
ojca Odyseusza, który jest
ostatnią rzeczą jaka należy mu się od tego domu."
"Nie chcę, żeby achajskie kobiety wypominały mi, jeśli wrócę
do mego ojca, że byłam złą żoną."
Uszanowaliśmy jej wolę,
ale od tego czasu minął już rok.
A ona nadal nie ukończyła gobelinu!
Gdyż przebiegłość ma we krwi!
Więc powiedzieliśmy Telemachowi, żeby odesłał ją do Ikariusa,
jej ojca, aby mogła wyjść jak najszybciej za mąż
za tego, którego wybierze!
Tego chcecie? Żebym wysłał ją do Ikariusa?
-Do Ikariusa. I będzie po sprawie. -Bez wątpliwości.
Ikarius nie będzie się wahał. Przeznaczy ją jednemu z nas.
- Wiesz o tym dobrze, Telemachu! - Itaka potrzebuje króla!
Nie mogę zmuszać mojej matki do niczego.
Więc pozostaniemy tu tak długo, aż się zdecyduje.
Nie zniosę tego dłużej. Jeśli mój ojciec...
Twój ojciec umarł. Ilokrotnie ktoś wraca
od wybrzeży Troi, tylokrotnie nie ma żadnych wieści o twoim ojcu.
A nawet jeśli żyje, musi być tak daleko stąd,
że nim zdąży wrócić, możemy spodziewać się śmierci jego,
śmierci królowej, śmierci Itaki, śmierci nas wszystkich!
Otworzyłeś w nas stare rany, Eurymachu i jeśli to co mówisz
jest prawdą, nasi synowie także nie żyją. Odeszli
z Odyseuszem, a nasza wiara została pogrzebana.
Zdeptaliście całą moją nadzieję. Dlatego wzywam
wszystkich bogów, aby mnie pomścili.
Będę się modlił do nich, abyście wymarli za wszystkie swoje nieprawości.
To znak. Cokolwiek słyszę, cokolwiek widzę,
gdy patrzę we wnętrzności byków, spełnia się.
W dniu, gdy Odys odpłynął widziałem powrót i rzeź.
Po raz pierwszy od 20 lat zapanuje radość i ciemność równocześnie.
Dość tych zabobonów,
won mi stąd, szumowino! Przepowiadaj przyszłość
swoim bachorom! -Eurymachu!
- Nędzny próżniak! - Eurymachu! Ty i pozostali kandydaci
do ręki mojej matki. Nie będę tego dwa razy powtarzał.
Pragnę tylko jednej rzeczy. Dajcie mi statek i załogę,
a wyruszę na poszukiwania mojego ojca. Jeśli nadal żyje,
wrócę tutaj za rok. A jeśli nie, wrócę do
Itaki i wyślę moją matkę do Ikariusa.
Posłuchajcie mnie, mieszkańcy Itaki. Chcę, abyście osądzili tych możnych.
Są gośćmi i korzystają z przysługujących im praw,
ale w bardzo arogancki sposób. Więc zwracam się do tych z was, którzy milczą.
Ich jest kilku, was jest wielu.
Nas także jest wielu, nie kilku. Mamy wystarczającą siłę,
aby odeprzec każdy atak, ktokolwiek by się ośmielił,
włącznie z twoim ojcem, gdy zjawił się tu osobiście!
I bądź pewien, że nawet Penelopa nie byłaby szczęśliwa,
gdyby stanął tutaj przeciwko nam,
bo zarżnęlibyśmy go jak psa. Mieszczuchy,
opuszczać to bezużyteczne zgromadzenie.
Wynosić się. Wszyscy do pracy.
Wynosić się.
Atena przybrawszy postać Mentora powiedziała:
jest wiele starych i nowych statków w Itace.
Idź i wybierz najlepszy z nich.
- Telemachu, gratuluję przemowy. - Chodź się z nami napić.
Damy ci statek i załogę, będziesz mógł wyruszyć
na poszukiwania swojego ojca. - Wyruszę,
ale nie na waszych statkach. - Telemachu, naprawdę
chcesz pokonać śmierć? Może rzucisz nas psom, gdy wrócisz.
Och, nie. Na pewno uda się do Epirusa, żeby kupić węży jad, którym nas otruje.
Oszczędź nam wysiłku i podziel między nas swoje dobra,
na wypadek, gdybyś nie wrócił. - Ale nie między dworzan.
Za wyjątkiem tych, których wybierze twoja matka.
Ty, który przybyłeś wczoraj i kazałeś
mi odbyć podróż do kresu morza w poszukiwaniu ojca
i przywieźć go żywego do Itaki, proszę pomóż mi.
Pomóż mi odnaleźć go żywego.
- Co ty tutaj robisz? - Szukam statku.
- Statku? Po co? - Czy myślisz, że jestem nadal
dzieckiem? Płynę do Pylos, aby spotkać się z Nestorem.
On także był w Troi.
Jeśli ktokolwiek wie, czy Odys żyje, to musi być on.
Odys jest martwy. Po co tam płyniesz?
Jeśli wyruszysz, ci tutaj zrobią wszystko, żeby cię zabić.
Zostań tutaj i pilnuj swego domu. Nie odchodź.
To będzie największe nieszczęście jeśli nie wrócisz!
- Nie powtarzaj nikomu tego, co tu usłyszałaś. - Nawet twojej matce?
Nawet jej, dopóki nie zapyta o mnie.
Nie dodawajmy jej trosk.
Niebieskooka bogini sprowadziła
statek dla Telemacha. Słońce usnęło w morzu
i ciemności pokryły ścieżki, gdy Atena,
przybierając postać Mentora, uczyła Telemacha jak oporządzić statek,
z silnymi marynarzami.
Wiatr wydął żagle
i piana spryskała kil.
Marynarze, wyczerpani wiązaniem lin, wzięli potężny haust wina
z glinianego dzbana.
Statek dał się ponieść falom.
A w Itace, Penelopa, jak czyniła to już wcześniej
darła gobelin, który tkała poprzedniego dnia.
Pośpieszcie się.
Telemacha nie ma tutaj. Nie wrócił jeszcze.
Melante, słodkie stworzenie,
które Penelopa traktowała jak córkę, podczas gdy ona nigdy
nie szanowała Penelopy. Z nienawiści do niej zbliżyła się do Antinousa.
Więc to jest rozwiązanie zagadki. Gobelin tkany za dnia
w nocy był darty. -Podczas, gdy twoje tkaczki
już dawno ukończyły gobelin dla Laertesa.
I teraz, gdy skończyłam tkać
nie wiem już w jaki sposób uniknąć ślubu.
Nie przychodzi mi do głowy żaden nowy podstęp.
Ty dałeś statek Telemachowi?
- Dobrowolnie czy pod przymusem? - Nie miałem powodów, żeby odmawiać.
- Kto prosił cię o statek? - Nie pamiętam.
Może to ci przypomni.
Czy nie wolno mi najmować statku komu chcę?
Dopóki Noemon mówił, że widział
boga na staku, śmiali się. Ale teraz furia ogarnęła ich dusze,
Antinousa duszę zaś najbardziej.
Dałem mu dobrowolnie mój statek a wielu marynarzy
popłynęło razem z nim.
Jeśli znajdą Odyseusza, zapłacisz za swoją arogancję.
Wino biednego Telemacha. Lepiej pić niż martwić się
jego zniknięciem. Więc pijmy!
Dla mnie jest nikim innym, jak tylko zepsutym bachorem i gdybym był jego ojcem
dałbym mu to na co zasługuje. -Nie, postąpiliśmy źle.
Ktoś mu pomagał,
powinniśmy byli zabić go na samym początku, a nie puszczać wolno.
Śmiej się z niego!
Jakim Telemach może być dla nas zagrożeniem?
- Nie lekceważ go tylko dlatego, że jest młody. - Udał się na kontynent,
..ale wszyscy dobrze wiecie, że nikt nie odważy się tu przybyć..
..aby walczyć z nami.
Potrzebny nam statek. Zaczekamy na niego, aż znajdzie się między Samoą a Itaką
i będziemy mieli pewność, że nie wróci już do domu.
Jakie nowe wieści przynosisz, Medoncie?
Czyżby Odyseusz przybył? A może nasi goście
skarżą się na złe traktowanie? -Nie, królowo, przyszedłem
..aby w sekrecie dać wyraz mojej lojalności wobec ciebie.
- Lojalności. Nie wiesz nawet, co to słowo oznacza. Jesteś jak pozostali.
Jak wszyscy, którzy zapomnieli o szczodrości Odyseusza.
Przyszedłem, aby poinformować cię, że twój syn odszedł.
Telemach odpłynął w nocy i nikt nie wie gdzie.
Nędznicy! Dlaczego nic mi nie powiedzieli! Nędzne psy!
Ukarz mnie. Tylko ja wiedziałam. Prosił mnie, abym nic ci nie mówiła,
żeby nie przysparzać ci cierpień.
Odpłynął? Dlaczego? Z jakiego powodu? Na czyim statku?
Jest młody, zbyt młody, aby nawigować statkiem.
Królowo, grozi mu wielkie niebezpieczeństwo. Słyszałem...
..jak planowali zastawić na niego pułapkę,
..gdy będzie wracał do Itaki.
Więc odszedł. Najpierw jego ojciec, teraz on.
Dlaczego nic mi nie powiedział? Dlaczego odszedł? Dlaczego?
-Nie dręcz się, królowo. -Zrobił to, co każdy syn
zrobiłby na jego miejscu. Ruszył na poszukiwanie swojego ojca.
Ujrzysz go powracającego. Wróci niebawem.
Dlaczego nic mi nie powiedział?
Zostawił mnie samą. Lepiej, żeby nigdy się nie urodził.
Teraz będą próbowali go zabić.
Ojcze Zeusie, Ateno, błagam was. Ocalcie mojego syna.
Ocalcie jej syna, ocalcie jej syna.
-Ocalcie mojego syna. -Ocalcie jej syna, ocalcie jej syna.
Słońce wynurzyło się z morza o kolorze miedzi,
aby rozapalić niebo blaskiem nieśmiertelnych bogów,
sprawujących pieczę nad swoim ziemskim potomstwem.
Dobijają do brzegu Pylos, domu Nestora,
jednego z achajskich królów, który zburzył Troję.
Na błękitnym brzegu
Nestor i jego synowie składali ofiary Posejdonowi, władcy niebieskich mórz.
Nestor rozpoczął rytuał oczyszczenia.
Modląc się składali ofiary.
Jego synowie przyprowadzili byka.
Trazimedes przyniósł ogromny topór.
Przywołajmy bolesne wspomnienia
o ofiarach poniesionych pod Troją. Pomyślmy teraz o naszych
bochaterach: Achillesie, Patroluksie, Ajaksie
i moim synu Antilochusie, zaufanym wojowniku.
Minęło 9 lat odkąd walczyliśmy z Trojanami
i z ich licznymi sojusznikami.
Wyczerpaliśmy wszystkie nasze moce i zdolności.
W końcu Zeus zdecydował się zakończyć tę wojnę.
Od tamtego czasu nikt nie zdołał dorównać twojemu ojcu
w odwadze, waleczności i inteligencji.
Nie możesz o tym wiedzieć, ale ja o tym wiem. Jego mądrość
była nieskończona, lecz to, co w nim podziwiałem najbardziej
to przebiegłość jego serca. Wiedz, że zawsze, gdy wybuchały spory,
my obaj pilnowaliśmy, aby utrzymać jedność wśród achajów
i zawsze nam się to udawało.
Ale gdy miasto zostało zniszczone, skarby rozkradzione,
..kobiety przyznane, bogowie podzielili nas.
Zeus uczynił nasz powrót smutnym, ponieważ nasze zwycięstwo
było okupione podstępem. Dlatego cierpieliśmy.
Niektórzy, jak Menelaos, chcieli jak najszybciej wracać.
Inni, jak Agamemnon chcieli uczcić boginię Atenę,
..aby uśmierzyć jej gniew.
Jak gdyby to było możliwe za pomocą ofiary z owcy lub byka!
Tak więc flota Agamemnona pozostała zakotwiczona u brzegu.
Pozostali stanęli po stronie Menelaosa i odpłynęli wraz z nim.
Odyseusz i Ja byliśmy pośród Nich.
Niedaleko Lesbos, gdzie zatrzymaliśmy się na odpoczynek, dosięgnął
nas okropny sztorm. Taki sztorm, jakiego nigdy nie widziałem.
Gdy ta okropność dotknęła nas wszystkich,
cześć zdołała się ukryć, część utonęła.
Całkowicie straciliśmy kurs. Diomedes i ja zbudowaliśmy tratwę
i dobiliśmy do brzegu. Jednak twój ojciec
zawrócił statek i próbował
ocalić flotę Agamemnona. Od tego czasu słuch o nim zaginął.
To jeden z moich synów, którego jeszcze nie poznałeś.
To syn Odyseusza, Telemach.
Bardzo chciałbym pomóc ci w twoich poszukiwaniach
ale jestem za stary. Jest jednak człowiek
który może coś wiedzieć o twoim ojcu. To Menelaos ze Sparty.
Jako ostatni widział twojego ojca
i podróżował z nim. On może coś ci powiedzieć o twoim ojcu,
a mój syn będzie ci towarzyszył. Wyruszacie jutro o świcie.
Czekaj.
W pokoju obok, Penelopa leży rozmyślając o tym,
jaka śmierć czeka jej niewinnego syna
z rąk jej niechcianych zalotników.
Czuła się tak, jak lew, gdy ludzie otaczają go,
aby zepchnąć go w pułapkę,
taką przeżywała gonitwę myśli.
Ale słodki sen okazał jej łaskę. Leżąc bez ruchu,
w końcu zdołała uciszyć swoje rozbuchane myśli,
podczas, gdy niebieskooka bogini Atena postanowiła zjawić się jeszcze raz.
Tym razem przybrała postać Iftymy,
siostry Penelopy i córki nobliwego Ikariusa.
Penelopo, nie rozpaczaj. Bogowie nie chcą tego.
Iftymo, to ty?
Tak, to ja, twoja siostra.
Od jak dawna się nie widziałyśmy, od kiedy opuściłam ojczysty dom.
Co robisz w Itace?
Przybyłam, aby ci pomóc.
Więc już słyszałaś, że straciłam męża, a mój syn
opuścił mnie. -Tak, słyszałam,
ale nie dręcz się Penelopo, bo nadal jest nadzieja.
Boję się. Chcą zabić Telemacha i zamierzają pochwycić go w pułapkę
gdy będzie wracał do Itaki. Jak mam się nie martwić?
Jest tak młody i niedoświadczony!
Kto wie, na jakie niebezpieczeństwa się naraził, opuszczając mnie.
Nie obawiaj się Penelopo, Atena okaże ci łaskę
i sprowadzi Telemacha do Itaki całego i zdrowego.
Atena? Rozmawiałaś z Ateną?
Powiedz mi: gdzie jest Odyseusz?
Wielkie fale nacierają na Odyseusza zewsząd.
Jak północny wiatr na jesieni targa liściami
pośród łąk, a one toczą się i łaczą ze sobą w jedność,
tak wiatry szarpią tratwą Odyseusza pośród mórz.
Północny wiatr atakuje go od przodu, z boku dmie wiatr południa,
a nad wszystkimi władzę bierze Zefirus, wiatr dmiący od zachodu.
I tak niestrudzenie, wciaż i wciąż
woda wżera się w drewno i luzuje umocowania.
Więc odyseusz próbuje naprawić tratwę, wciąż i wciąż, myśląc
o swojej dzielnej, pięknej żonie
i synu, którego nigdy nie widział. Dzień cały walczył
z wiatrem i morzem. Na moment udało mu się umieścić
żagiel na maszcie, jak bezużyteczną szmatę.
Lecz chwilę później wiatr uderzył z potworną siłą w żagle
i masz zaczął trzeszczeć, jakby zaraz miał złamać się w pół.
Wtedy Odyseusz zdjął żagiel i próbował go osuszyć.
Ale w końcu wiatry zaczęły ciskać nim po morzu, jak mali chłopcy
rzucający sobie piłkę z rąk do rąk.
Więc Odyseuszowi pozostało już tylko chronić za wszelką cenę żagiel,
broniąc się w śmiertelnej walce, aby fale nie zmyły go z tratwy,
zastanawiając się jak wiele jeszcze przyjdzie mu znieść
i jak długo będzie jeszcze trwała walka.